11.34

วันนี้โรงเรียนหยุด...

นั่งหน้าจอ...

มองเวลาที่เรากำลังปล่อยมันไปให้ไร้ค่า...

ตื่นมาอีกทีก็ 11 โมงแล้ว... สำหรับผมมันเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

แต่กับคนอื่นล่ะ... ?

ผมเกิดนึกถึงการเปรียบเทียบนี้ออกมาได้อย่างไรนั้น ผมไม่ทราบ แต่ผมรู้ว่ามันทำให้ผมรู้สึกละอายใจไม่น้อยเลย ที่ในเวลานี้คนหลายๆคนบนโลก พวกเค้ากำลังดำเนินชีวิตบนความวุ่นวาย พวกเค้าแบกความหวังจากคนที่บ้าน ความหวังที่จะมีชีวิตที่ดีกว่า ความหวังที่จะมีหน้ามีตาในสังคม หรือว่าหวังอะไรก็ตามแต่ แต่ผมกลับตื่นสายโด่ง นั่งฟังเพลง เล่นเน็ต ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่ย ปล่อยเวลาให้ไหลไปอย่างน่าใจหาย...

ผมแค่รู้สึกว่าชีวิตผมมีความสุขดีแล้วมั้งคับ วันนี้ทุกอย่างดูสดใส ไม่ได้มีอะไรให้ต้องกังวล และผมก็รู้สึกว่าอยากจะพักผ่อน... ผมเลยปล่อยเวลาให้ผ่านไปได้อย่างรวดเร็ว... ไม่ได้คิดอะไรมากเท่าไหร่... แค่นั่งหน้าจอ เขียนเรื่องราวเหล่านี้อย่างเบาๆ ...

บางที

ตอนตี 2 ... เวลานั้นคนบางคนกำลังอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาลัยอย่างเคร่งเครียด ... ผมกำลังจะหลับตาลงจากความเหน็ดเหนื่อย จากการปล่อยเวลาให้ไหลผ่านไปอย่างไร้จุดหมาย...

ตอนตี 3 ... เวลานี้ พวกผู้เฒ่าผู้แก่กำลังเริ่มออกไปยังไร่สวน เพื่อเก็บพืชผล นำมาทำกำไรที่ตลาดในยามเช้าอย่างแข่งขัน.. ตอนนี้ผมกำลังหลับได้ที่เลย ฝันด้วยนะ ฝันว่าได้ไปเที่ยวบ้านคนแปลกหน้า...

ตี 4... คุณแม่ตื่นมาเตรียมข้าวปลาอาหาร จัดการเสื้อผ้าเพื่อเตรียมพร้อมวันใหม่ของการทำงานของคุณพ่อ และวันแรกของการเรียนให้กับลูกสาวสุดน่ารัก ด้วยความเต็มใจ... ในเวานี้ผมเต็มใจมากกว่าที่จะขอหลับ... หลับ และ หลับ ฟี้....

ตี 5 ... หลายคนกำลังตื่นตัวเพื่อแข่งกับเวลา... เร่งรีบที่จะไปถึงที่ทำงานให้ทันเวลา เด็กนักเรียนก็กำลังเเข่งขันกับเวลาเพื่อไปโรงเรียนให้ทันก่อนที่จะโดนจดชื่อส่งฝ่ายปกรอง...

6 โมงเช้า... ถนนยังบางเบา แต่ตลาดโต้รุ่งเต็มไปด้วยพ่อค้าแม่ขายที่เตรียมของมาจำหน่าย ตั้งแต่ตี 2 และ ในเวลานี้ผู้คนก็จะเริ่มมาสร้างกำไรให้กับพวกเค้า... แสงไฟต่างๆเริ่มสว่างๆ ป้ายร้านน้ำเต้าหู ร้านกาแฟ หรือร้านโจ๊กเพิ่งเปิด ประตูเหล็กเปิดออกมาพร้อมกับเสียงดังๆที่ผมไม่ค่อยจะใคร่สดับหนัก ... ผมยังหลับครับ

7 โมงเช้า ... ถนนเต็มไปด้วยผู้คน ไม่สิ มันเต็มไปด้วยม้าเหล็กนับพันที่กำลังต่อสู้กับความแน่นขนัดของถนนเส้นแคบๆ... ไฟเขียนผ่านไป... ไฟแดงผ่านไป... บางคนกำลังจ้องมองนาฬิกาที่ข้อมืออย่างกังวล... แต่ผมกำลังมีความสุขกับการไปยังเมืองเนปาล..

8 โมงเช้า ... ถนนยังครุ่กรุ่น ตอนนี้อาจจะเต็มไปด้วยนักเรียนที่มั่นใจว่าตนจะโดนฝ่ายปกครองจดชื่ออย่างเเน่นอน เต็มไปด้วยวัยทำงานที่กำลังเร่งรีบกับการโบกรถไปยังที่ทำงาน .. และเป็นเวลาทีผมก็กำลังทำอะไรที่หลายชั่วโมงมาผมยังต่อเนื่องที่จะปฏิบัติ...

9 โมงเช้า ทุกคนย้ายไปแข่งขันกันที่ตึก เด็กนักเรียนก็กำลังแข่งขันกับความหวังของตน ของพ่อแม่ .. ผมกำลังแข่งขันกับความง่วง ผมตื่นมาครั้งนึง และผมขอพ่ายแพ้ให้ความง่วง ผมขอหลับต่อเถอะน้า...

10โมง ทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ผู้คนกำลังต่อสู้กับความยากจน และเวลานี้ผมก็ต่อสู้กับสัตว์ร้ายในความฝันของผมอย่างเมามัน....

11โมง... การต่อสู้กำลังจะมาถึงจุดพักครึ่ง คนหลายคนเฝ้ารอเวลานี้ ที่จะขอพักยกจากความเหนื่อยล้ามาต่อสู้กับความหิวกระหายแทน... ในเวลานี้ ผมยังเพิ่งเริ่มต้นยกแรกของวัน.. ผมตื่นมาพร้อมกับเสียงโทรศัพท์ของพ่อ..

..............

จะมีอะไรให้น่าเสียดายไปมากกว่านี้อีกล่ะครับ? ...

เพียงแค่ 1 นาที ขีวิตบางคนอาจต้องจบสิ้น .....

....แค่ 1 วิ นักวิ่งบางคนอาจต้องล้มลงไปบนลู่อย่างปวดร้าว....

ชีวิตคนเราต้องถูกผูกมัดกับเวลามากไปไหม?

ใครเป็นคนกำหนดให้มันเกิดเวลาขึ้น?

เวลา... มันเกิดมาเพื่ออะไร จุดประสงค์ที่แท้จริงของมันคืออะไร?

ทำไมพวกเราถึงต้องต่อสู้กับเวลา...? ทั้งๆที่มันมองไม่เห็น...

ทั้งๆที่เราไม่เคยรู้จักกับมันมาก่อน มีแต่สายรัดข้อมือที่คอยแค่ย้ำเตือนว่ามันได้ผ่านไปกี่ยาม...

เวลา....คุณช่างโหดร้าย...

เวลา...คุณทำให้ชีวิตเราต้องกลายเป็นอย่างนี้...

ผมต้องขอตัวก่อนนะครับ จะเที่ยงแล้ว เดี๋ยวต้องรีบไปซื้อข้าวที่ร้านเจ็โอ๋หน้าปากซอย เดี๋ยวคนเยอะ ผมไปแล้วจะต้องรอนานเลยล่ะ.... สวัสดีครับ

.......?

บุญรักษา

edit @ 2007/01/15 12:21:57