30.03.07
เมื่อประมาณ2วันที่แล้ว จักรยานที่ผมใช้เพื่อดำรงค์ชีวิตได้หายไปอย่างสุดวิสัย...
ผมเฝ้ารอคอยการกลับมาของมันเป็นเวลา 2 คืน....
ตอนนี้...
ผมได้มันคืนมาแล้วครับ...
...............
ช่วงระยะเวลาที่มันหายไปนั้น ได้ทำให้ผมรู้จักตัวเองมากยิ่งขึ้น..
ผมรู้สึกเครียด กังวล และ แน่นอน กระวนกระวาย ผมบ่นกะเปาะกะแปะกับตัวเองทั้งวัน...
ไหว้พระตลอดเวลา และอธิษฐานให้มันกลับคืนมาเสมอ ทุกครั้งที่ออกไปซื้อกับข้าวต้องคอยเลีี้ยวมองจักรยานทุกๆคันที่จอดไว้ตามถนน...
อาการวิตกจริตได้มาครอบงำและควบคุมการดำเนินชีวิตของผมทุกระเบียดนิ้ว...
ผมลองย้อนไปมองตัวเองเมื่อ2วันที่แล้ว เค้าเป็นใครสักคนที่ผมไม่รู้จัก..
ผมไม่เคยรู้สึกเครียดจนต้องนอนพักตอนกลางวันแต่กลับนอนไม่หลับตอนกลางคืน...
ผมไม่เคยกังวล และต้องเดินลงไปดูรอบๆที่จอดรถนับสิบครั้งแบบนั้นมาก่อน...
ผมหัวเราะ ผมยิ้ม... แต่ในความเป็นจริง เรื่องของจักรยานกลับวิ่งในหัวของผมตลอด...
ทำอะไรไม่ถนัด.. เงอะงะงุ่มง่ามไปหมด เพราะจิตใจไปอยู่กับจักรยานจนหมดแล้ว...
...
อะไร? แค่จักรยานคันเดียวเนี่ยะนะ?
คำถามนี้คงจะค้างอยู่ในใจของคุณๆหลายคน
คุณไม่มีวันเข้าใจจนกว่าคุณจะได้เจอกับตัวเอง...
ไม่มีวัน...
คำสอนหรือบทละครบทไหนก็ไม่สามารถจะแสดงตัวอย่างให้เรารู้สึกลึกซึ้งและเข้าใจได้อย่างท่องแท้เท่ากับการเจอด้วยตัวเอง
เหมือนกับการที่เพื่อนคุณร้องไห้ และบอกกับคุณว่า หมาที่เค้ารักถูกรถชน...
คุณไม่มีทางรู้ความรู้สึกของการสูญเสีย... อย่างที่เพื่อนคุณรู้สึก คุณไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของการต้องพบสภาพหมาที่คุณรัก กองบนถนนที่ชุ่มเลือด...
หนำซ้ำำในใจอาจจะแอบต่อว่าเพื่อนคุณว่า "แค่หมาตัวเดียวเนี่ยะนะ? ไร้สาระ"
สิ่งที่คุณจะทำได้ก็เพียงแค่การ โอบกอดเบาๆ ตบหลัง และบอกกับเธอว่า "ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร..."
คำว่า"ไม่เป็นไร... "
นัยยะที่แท้จริงของมันสื่อถึงอะไร...
หมายความว่า..
หมาตาย ไม่เป็นไรหรอก..
แค่หมาตัวเดียว ไม่เป็นไร...
?
....
คำถามนั้นเป็นคำถามที่มันเคยเกิดขึ้นกับผมเอง... เพราะหมาผมถูกรถชนตายครับ...
เพื่อนคนหนึ่งบอกกับผมว่า "ไม่เป็นไรหรอก แค่หมาตัวเดียว หาซื้อใหม่ได้"
...
ตั้งแต่นั้นมา ทำให้ผมได้รับรู้ว่า พวกมนุษย์เรา ให้ความสำคัญของชีวิตเพียงเผ่าพันธุ์ตนเองเท่านั้นหรือ..
และไม่เคยแคร์ชีวิตของเผ่าพันธุ์อื่นที่ดำรงชีวิตไปพร้อมกับเราเลยเหรอ...
ชีวิตหมา กับ ชีวิตคน ชีวิตใครมีค่ามากกว่ากัน?
เพราะเหตุใด คนคนนั้นมองว่าชีวิตของหมาดูด้อยค่า เป็นแค่เหตุการรธรรมดาๆ...
แต่กับชีวิตของคน ถึงถือเป็นเรื่องสำคัญนัก?
ผมอาจจะคิดเรื่อยเปื่อยเกินไป...
บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับความผูกพันธ์... เพื่อนคนนั้นที่พูดกับผมเค้าอาจจะไม่เคยเลี้ยงหมาดู จึงไม่รู้ความรู้สึกของคนที่รักหมาว่าเป็นยังไง...
เพราะตัวเองไม่มีโอกาศที่จะได้รู้สึกเช่นนั้น...
เช่นเดียวกับคนที่จักรยานไม่เคยหายนั้นแหละ...
ไม่มีวันเข้าใจจนกว่ามันจะหายไปจากคุณหรอก...
ของแบบนี้ ต้องเจอกับตัว ถึงจะเข้าใจ...
.......................................................................................................
เพลง:เจอะกับตัวถึงรู้
ศิลปิน:ซาร่า นุสรา ผุงประเสริฐ
อัลบั้ม:Girl Friend (2001)
สังกัด:Sony Music Thailand
edit @ 2007/03/31 01:46:19
เมื่อประมาณ2วันที่แล้ว จักรยานที่ผมใช้เพื่อดำรงค์ชีวิตได้หายไปอย่างสุดวิสัย...
ผมเฝ้ารอคอยการกลับมาของมันเป็นเวลา 2 คืน....
ตอนนี้...
ผมได้มันคืนมาแล้วครับ...
...............
ช่วงระยะเวลาที่มันหายไปนั้น ได้ทำให้ผมรู้จักตัวเองมากยิ่งขึ้น..
ผมรู้สึกเครียด กังวล และ แน่นอน กระวนกระวาย ผมบ่นกะเปาะกะแปะกับตัวเองทั้งวัน...
ไหว้พระตลอดเวลา และอธิษฐานให้มันกลับคืนมาเสมอ ทุกครั้งที่ออกไปซื้อกับข้าวต้องคอยเลีี้ยวมองจักรยานทุกๆคันที่จอดไว้ตามถนน...
อาการวิตกจริตได้มาครอบงำและควบคุมการดำเนินชีวิตของผมทุกระเบียดนิ้ว...
ผมลองย้อนไปมองตัวเองเมื่อ2วันที่แล้ว เค้าเป็นใครสักคนที่ผมไม่รู้จัก..
ผมไม่เคยรู้สึกเครียดจนต้องนอนพักตอนกลางวันแต่กลับนอนไม่หลับตอนกลางคืน...
ผมไม่เคยกังวล และต้องเดินลงไปดูรอบๆที่จอดรถนับสิบครั้งแบบนั้นมาก่อน...
ผมหัวเราะ ผมยิ้ม... แต่ในความเป็นจริง เรื่องของจักรยานกลับวิ่งในหัวของผมตลอด...
ทำอะไรไม่ถนัด.. เงอะงะงุ่มง่ามไปหมด เพราะจิตใจไปอยู่กับจักรยานจนหมดแล้ว...
...
อะไร? แค่จักรยานคันเดียวเนี่ยะนะ?
คำถามนี้คงจะค้างอยู่ในใจของคุณๆหลายคน
คุณไม่มีวันเข้าใจจนกว่าคุณจะได้เจอกับตัวเอง...
ไม่มีวัน...
คำสอนหรือบทละครบทไหนก็ไม่สามารถจะแสดงตัวอย่างให้เรารู้สึกลึกซึ้งและเข้าใจได้อย่างท่องแท้เท่ากับการเจอด้วยตัวเอง
เหมือนกับการที่เพื่อนคุณร้องไห้ และบอกกับคุณว่า หมาที่เค้ารักถูกรถชน...
คุณไม่มีทางรู้ความรู้สึกของการสูญเสีย... อย่างที่เพื่อนคุณรู้สึก คุณไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของการต้องพบสภาพหมาที่คุณรัก กองบนถนนที่ชุ่มเลือด...
หนำซ้ำำในใจอาจจะแอบต่อว่าเพื่อนคุณว่า "แค่หมาตัวเดียวเนี่ยะนะ? ไร้สาระ"
สิ่งที่คุณจะทำได้ก็เพียงแค่การ โอบกอดเบาๆ ตบหลัง และบอกกับเธอว่า "ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร..."
คำว่า"ไม่เป็นไร... "
นัยยะที่แท้จริงของมันสื่อถึงอะไร...
หมายความว่า..
หมาตาย ไม่เป็นไรหรอก..
แค่หมาตัวเดียว ไม่เป็นไร...
?
....
คำถามนั้นเป็นคำถามที่มันเคยเกิดขึ้นกับผมเอง... เพราะหมาผมถูกรถชนตายครับ...
เพื่อนคนหนึ่งบอกกับผมว่า "ไม่เป็นไรหรอก แค่หมาตัวเดียว หาซื้อใหม่ได้"
...
ตั้งแต่นั้นมา ทำให้ผมได้รับรู้ว่า พวกมนุษย์เรา ให้ความสำคัญของชีวิตเพียงเผ่าพันธุ์ตนเองเท่านั้นหรือ..
และไม่เคยแคร์ชีวิตของเผ่าพันธุ์อื่นที่ดำรงชีวิตไปพร้อมกับเราเลยเหรอ...
ชีวิตหมา กับ ชีวิตคน ชีวิตใครมีค่ามากกว่ากัน?
เพราะเหตุใด คนคนนั้นมองว่าชีวิตของหมาดูด้อยค่า เป็นแค่เหตุการรธรรมดาๆ...
แต่กับชีวิตของคน ถึงถือเป็นเรื่องสำคัญนัก?
ผมอาจจะคิดเรื่อยเปื่อยเกินไป...
บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับความผูกพันธ์... เพื่อนคนนั้นที่พูดกับผมเค้าอาจจะไม่เคยเลี้ยงหมาดู จึงไม่รู้ความรู้สึกของคนที่รักหมาว่าเป็นยังไง...
เพราะตัวเองไม่มีโอกาศที่จะได้รู้สึกเช่นนั้น...
เช่นเดียวกับคนที่จักรยานไม่เคยหายนั้นแหละ...
ไม่มีวันเข้าใจจนกว่ามันจะหายไปจากคุณหรอก...
ของแบบนี้ ต้องเจอกับตัว ถึงจะเข้าใจ...
.......................................................................................................
เพลง:เจอะกับตัวถึงรู้
ศิลปิน:ซาร่า นุสรา ผุงประเสริฐ
อัลบั้ม:Girl Friend (2001)
สังกัด:Sony Music Thailand
edit @ 2007/03/31 01:46:19
